Elvis Biography

more

Elvis Presley

Biography

Elvis Presley may be the single most important figure in American 20th century popular music. Not necessarily thebest, and certainly not the most consistent. But no one could argue with the fact that he was the musician most responsible for popularizing rock & roll on an international level. Viewed in cold sales figures, his impact was phenomenal. Dozens upon dozens of international smashes from the mid-’50s to the mid-’70s, as well as the steady sales of his catalog and reissues since his death in 1977, may make him the single highest-selling performer in history. More important from a music lover’s perspective, however, are his remarkable artistic achievements. Presley was not the very first white man to sing rhythm & blues; Bill Haleypredated him in that regard, and there may have been others as well. Elvis was certainly the first, however, to assertively fuse country and blues music into the style known as rockabilly. While rockabilly arrangements were the foundations of his first (and possibly best) recordings, Presley could not have become a mainstream superstar without a much more varied palette that also incorporated pop, gospel, and even some bits of bluegrass and operatic schmaltz here and there. His 1950s recordings established the basic language of rock & roll; his explosive and sexual stage presence set standards for the music’s visual image; his vocals were incredibly powerful and versatile. Unfortunately, to much of the public, Elvis is more icon than artist. Innumerable bad Hollywood movies, increasingly caricatured records and mannerisms, and a personal life that became steadily more sheltered from real-world concerns (and steadily more bizarre) gave his story a somewhat mythic status. By the time of his death, he’d become more a symbol of gross Americana than of cultural innovation. The continued speculation about his incredible career has sustained interest in his life, and supported a large tourist/entertainment industry, that may last indefinitely, even if the fascination is fueled more by his celebrity than his music. Born to a poor Mississippi family in the heart of Depression, Elvis had moved to Memphis by his teens, where he absorbed the vibrant melting pot of Southern popular music in the form of blues, country, bluegrass, and gospel. After graduating from high school, he became a truck driver, rarely if ever singing in public. Some 1953 and 1954 demos, recorded at the emerging Sun label in Memphis primarily for Elvis’ own pleasure, helped stir interest on the part of Sun owner Sam Phillips. In mid-1954, Phillips, looking for a white singer with a black feel, teamed Presley with guitarist Scotty Moore and bassist Bill Black. Almost by accident, apparently, the trio hit upon a version of an Arthur Crudup blues tune, “That’s All Right Mama,” that became Elvis’ first single. Elvis’ five Sun singles pioneered the blend of R&B and C&W that would characterize rockabilly music. For quite a few scholars, they remain not only Elvis’ best singles, but the best rock & roll ever recorded. Claiming that Elvis made blues acceptable for the white market is not the whole picture; the singles usually teamed blues covers with country and pop ones, all made into rock & roll (at this point a term that barely existed) with the pulsing beat, slap-back echo, and Elvis’ soaring, frenetic vocals. “That’s All Right Mama,” “Blue Moon of Kentucky,” “Good Rockin’ Tonight,” “Baby Let’s Play House,” and “Mystery Train” remain core early rock classics. The singles sold well in the Memphis area immediately, and by 1955 were starting to sell well to country audiences throughout the South. Presley, Moore, and Black hit the road with a stage show that grew ever wilder and more provocative, Elvis’ swiveling hips causing enormous controversy. The move to all-out rock was hastened by the addition of drums. The last Sun single, “I Forgot to Remember Forget”/”Mystery Train,” hit number one on the national country charts in late 1955. Presley was obviously a performer with superstar potential, attracting the interest of bigger labels and Colonel Tom Parker, who became Elvis’ manager. In need of capital to expand the Sun label, Sam Phillips sold Presley’s contract to RCA in late 1955 for 35,000 dollars; a bargain, when viewed in hindsight, but an astronomical sum at the time. This is the point where musical historians start to diverge in opinion. For many, the whole of his subsequent work for RCA — encompassing over 20 years — was a steady letdown, never recapturing the pure, primal energy that was harnessed so effectively on the handful of Sun singles. Elvis, however, was not a purist. What he wanted, more than anything, was to be successful. To do that, his material needed more of a pop feel; in any case, he’d never exactly been one to disparage the mainstream, naming Dean Martin as one of his chief heroes from the get-go. At RCA, his rockabilly was leavened with enough pop flavor to make all of the charts, not just the country ones. At the beginning, at least, the results were hardly any tamer than the Sun sessions. “Heartbreak Hotel,” his first single, rose to number one and, aided by some national television appearances, helped make Elvis an instant superstar. “I Want You, I Need You, I Love You” was a number one follow-up; the double-sided monster “Hound Dog”/”Don’t Be Cruel” was one of the biggest-selling singles the industry had ever experienced up to that point. Albums and EPs were also chart-toppers, not just in the U.S., but throughout the world. The 1956 RCA recordings, while a bit more sophisticated in production and a bit less rootsy in orientation than his previous work, were still often magnificent, rating among the best and most influential recordings of early rock & roll. Elvis’ (and Colonel Parker’s) aspirations were too big to be limited to records and live appearances. By late 1956, his first Hollywood movie, Love Me Tender, had been released; other screen vehicles would follow in the next few years, Jailhouse Rock being the best. The hits continued unabated, several of them (“Jailhouse Rock,” “All Shook Up,” “Too Much”) excellent, and often benefiting from the efforts of top early rock songwriter Otis Blackwell, as well as the emerging team of Jerry Leiber-Mike Stoller. The Jordanaires added both pop and gospel elements with their smooth backup vocals. Yet worrisome signs were creeping in. The Dean Martin influence began rearing his head in smoky, sentimental ballads such as “Loving You”; the vocal swoops became more exaggerated and stereotypical, although the overall quality of his output remained high. And although Moore and Black continued to back Elvis on his early RCA recordings, within a few years the musicians had gone their own ways. Presley’s recording and movie careers were interrupted by his induction into the Army in early 1958. There was enough material in the can to flood the charts throughout his two-year absence (during which he largely served in Germany). When he re-entered civilian life in 1960, his popularity, remarkably, was at just as high a level as when he left. One couldn’t, unfortunately, say the same for the quality of his music, which was not just becoming more sedate, but was starting to either repeat itself, or opt for operatic ballads that didn’t have a whole lot to do with rock. Elvis’ rebellious, wild image had been tamed to a large degree as well, as he and Parker began designing a career built around Hollywood films. Shortly after leaving the Army, in fact, Presley gave up live performing altogether for nearly a decade to concentrate on movie-making. The films, in turn, would serve as vehicles to both promote his records and to generate maximum revenue with minimal effort. For the rest of the ’60s, Presley ground out two or three movies a year that, while mostly profitable, had little going for them in the way of story, acting, or social value. While there were some quality efforts on Presley’s early-’60s albums, his discography was soon dominated by forgettable soundtracks, mostly featuring material that was dispensable or downright ridiculous. In time he became largely disinterested in devoting much time to his craft in the studio. The soundtrack LPs themselves were sometimes filled out with outtakes that had been in the can for years (and these, sadly, were often the highlights of the albums). There were some good singles in the early ’60s, like “Return to Sender”; once in a while there was even a flash of superb, tough rock, like “Little Sister” or “(Marie’s the Name) His Latest Flame.” But by 1963 or so there was little to get excited about, although he continued to sell in large quantities. The era spanning, roughly, 1962-1967 has generated a school of Elvis apologists, eager to wrestle any kernel of quality that emerged from his recordings during this period. They also point out that Presley was assigned poor material, and assert that Colonel Parker was largely responsible for Presley’s emasculation. True to a point, but on the other hand it could be claimed, with some validity, that Presley himself was doing little to rouse himself from his artistic stupor, letting Parker destroy his artistic credibility without much apparent protest, and holing up in his large mansion with a retinue of yes-men that protected their benefactor from much day-to-day contact with a fast-changing world. The Beatles, all big Elvis fans, displaced Presley as the biggest rock act in the world in 1964. What’s more, they did so by writing their own material and playing their own instruments; something Elvis had never been capable of, or particularly aspired to. They, and the British and American groups the Beatles influenced, were not shy about expressing their opinions, experimenting musically, and taking the reins of their artistic direction into their own hands. The net effect was to make Elvis Presley, still churning out movies in Hollywood as psychedelia and soul music became the rage, seem irrelevant, even as he managed to squeeze out an obscure Dylan cover (“Tomorrow Is a Long Time”) on a 1966 soundtrack album. By 1967 and 1968, there were slight stirrings of an artistic reawakening by Elvis. Singles like “Guitar Man,” “Big Boss Man,” and “U.S. Male,” though hardly classics, were at least genuine rock & roll that sounded better than much of what he’d been turning out for years. A 1968 television special gave Presley the opportunity he needed to reinvent himself as an all-out leather-coated rocker, still capable of magnetizing an audience, and eager to revisit his blues and country roots. The 1968 album Elvis in Memphis was the first LP in nearly a decade in which Presley seemed cognizant of current trends, as he updated his sounds with contemporary compositions and touches of soul to create some reasonably gutsy late-’60s pop/rock. This material, and 1969 hits like “Suspicious Minds” and “In the Ghetto,” returned him to the top of the charts. Arguably, it’s been overrated by critics, who were so glad to have him singing rock again that they weren’t about to carp about the slickness of some of the production, or the mediocrity of some of the songwriting. But Elvis’ voice did sound good, and he returned to live performing in 1969, breaking in with weeks of shows in Las Vegas. This was followed by national tours that proved him to still be an excellent live entertainer, even if the exercises often reeked of show-biz extravaganza. (Elvis never did play outside of North America and Hawaii, possibly because Colonel Parker, it was later revealed, was an illegal alien who could have faced serious problems if he traveled abroad.) Hollywood was history, but studio and live albums were generated at a rapid pace, usually selling reasonably well, although Presley never had a Top Ten hit after 1972’s “Burning Love.” Presley’s 1970s recordings, like most of his ’60s work, are the focus of divergent critical opinion. Some declare them to be, when Elvis was on, the equal of anything he did, especially in terms of artistic diversity. It’s true that the material was pretty eclectic, running from country to blues to all-out rock to gospel (Presley periodically recorded gospel-only releases, going all the way back to 1957). At the same time, his vocal mannerisms were often stilted, and the material — though not nearly as awful as that ’60s soundtrack filler — sometimes substandard. Those who are not serious Elvis fans will usually find this late-period material to hold only a fraction of the interest of his ’50s classics. Elvis’ final years have been the subject of a cottage industry of celebrity bios, tell-alls, and gossip screeds from those who knew him well, or (more likely) purported to know him well. Those activities are really beyond the scope of a mini-bio such as this, but it’s enough to note that his behavior was becoming increasingly instable. His weight fluctuated wildly; his marriage broke up; he became dependent upon a variety of prescription drugs. Worst of all, he became isolated from the outside world except for professional purposes (he continued to tour until the end), rarely venturing outside of his Graceland mansion in Memphis. Colonel Parker’s financial decisions on behalf of his client have also come in for much criticism. On August 16, 1977, Presley was found dead in Graceland. The cause of death remains a subject of widespread speculation, although it seems likely that drugs played a part. An immediate cult (if cult is the way to describe millions of people) sprang up around his legacy, kept alive by the hundreds of thousands of visitors who make the pilgrimage to Graceland annually. Elvis memorabilia, much of it kitsch, is another industry in his own right. Dozens if not hundreds make a comfortable living by impersonating the King in live performance. And then there are all those Elvis sightings, reported in tabloids on a seemingly weekly basis. Although Presley had recorded a mammoth quantity of both released and unreleased material for RCA, the label didn’t show much interest in repackaging it with the respect due such a pioneer. Haphazard collections of outtakes and live performances were far rarer than budget reissues and countless repackagings of the big hits. In the CD age, RCA finally began to treat the catalog with some of the reverence it deserved, at long last assembling a box set containing nearly all of the 1950s recordings. Similar, although less exciting, box sets were documenting the 1960s, the 1970s, and his soundtrack recordings. And exploitative reissues of Elvis material continue to appear constantly, often baited with one or two rare outtakes or alternates to entice the completists (of which there are many). In death, as in life, Presley continues to be one of RCA’s most consistent earners. Fortunately, with a little discretion, a good Elvis library can be built with little duplication, sticking largely to the most highly recommended selections. ~ Richie Unterberger, All Music Guide

Elvis Presley – Biografía

Bookmark This Artist

Elvis Presley

Biography

Elvis Presley may be the single most important figure in American 20th century popular music. Not necessarily thebest, and certainly not the most consistent. But no one could argue with the fact that he was the musician most responsible for popularizing rock & roll on an international level. Viewed in cold sales figures, his impact was phenomenal. Dozens upon dozens of international smashes from the mid-’50s to the mid-’70s, as well as the steady sales of his catalog and reissues since his death in 1977, may make him the single highest-selling performer in history. More important from a music lover’s perspective, however, are his remarkable artistic achievements. Presley was not the very first white man to sing rhythm & blues; Bill Haleypredated him in that regard, and there may have been others as well. Elvis was certainly the first, however, to assertively fuse country and blues music into the style known as rockabilly. While rockabilly arrangements were the foundations of his first (and possibly best) recordings, Presley could not have become a mainstream superstar without a much more varied palette that also incorporated pop, gospel, and even some bits of bluegrass and operatic schmaltz here and there. His 1950s recordings established the basic language of rock & roll; his explosive and sexual stage presence set standards for the music’s visual image; his vocals were incredibly powerful and versatile. Unfortunately, to much of the public, Elvis is more icon than artist. Innumerable bad Hollywood movies, increasingly caricatured records and mannerisms, and a personal life that became steadily more sheltered from real-world concerns (and steadily more bizarre) gave his story a somewhat mythic status. By the time of his death, he’d become more a symbol of gross Americana than of cultural innovation. The continued speculation about his incredible career has sustained interest in his life, and supported a large tourist/entertainment industry, that may last indefinitely, even if the fascination is fueled more by his celebrity than his music. Born to a poor Mississippi family in the heart of Depression, Elvis had moved to Memphis by his teens, where he absorbed the vibrant melting pot of Southern popular music in the form of blues, country, bluegrass, and gospel. After graduating from high school, he became a truck driver, rarely if ever singing in public. Some 1953 and 1954 demos, recorded at the emerging Sun label in Memphis primarily for Elvis’ own pleasure, helped stir interest on the part of Sun owner Sam Phillips. In mid-1954, Phillips, looking for a white singer with a black feel, teamed Presley with guitarist Scotty Moore and bassist Bill Black. Almost by accident, apparently, the trio hit upon a version of an Arthur Crudup blues tune, “That’s All Right Mama,” that became Elvis’ first single. Elvis’ five Sun singles pioneered the blend of R&B and C&W that would characterize rockabilly music. For quite a few scholars, they remain not only Elvis’ best singles, but the best rock & roll ever recorded. Claiming that Elvis made blues acceptable for the white market is not the whole picture; the singles usually teamed blues covers with country and pop ones, all made into rock & roll (at this point a term that barely existed) with the pulsing beat, slap-back echo, and Elvis’ soaring, frenetic vocals. “That’s All Right Mama,” “Blue Moon of Kentucky,” “Good Rockin’ Tonight,” “Baby Let’s Play House,” and “Mystery Train” remain core early rock classics. The singles sold well in the Memphis area immediately, and by 1955 were starting to sell well to country audiences throughout the South. Presley, Moore, and Black hit the road with a stage show that grew ever wilder and more provocative, Elvis’ swiveling hips causing enormous controversy. The move to all-out rock was hastened by the addition of drums. The last Sun single, “I Forgot to Remember Forget”/”Mystery Train,” hit number one on the national country charts in late 1955. Presley was obviously a performer with superstar potential, attracting the interest of bigger labels and Colonel Tom Parker, who became Elvis’ manager. In need of capital to expand the Sun label, Sam Phillips sold Presley’s contract to RCA in late 1955 for 35,000 dollars; a bargain, when viewed in hindsight, but an astronomical sum at the time. This is the point where musical historians start to diverge in opinion. For many, the whole of his subsequent work for RCA — encompassing over 20 years — was a steady letdown, never recapturing the pure, primal energy that was harnessed so effectively on the handful of Sun singles. Elvis, however, was not a purist. What he wanted, more than anything, was to be successful. To do that, his material needed more of a pop feel; in any case, he’d never exactly been one to disparage the mainstream, naming Dean Martin as one of his chief heroes from the get-go. At RCA, his rockabilly was leavened with enough pop flavor to make all of the charts, not just the country ones. At the beginning, at least, the results were hardly any tamer than the Sun sessions. “Heartbreak Hotel,” his first single, rose to number one and, aided by some national television appearances, helped make Elvis an instant superstar. “I Want You, I Need You, I Love You” was a number one follow-up; the double-sided monster “Hound Dog”/”Don’t Be Cruel” was one of the biggest-selling singles the industry had ever experienced up to that point. Albums and EPs were also chart-toppers, not just in the U.S., but throughout the world. The 1956 RCA recordings, while a bit more sophisticated in production and a bit less rootsy in orientation than his previous work, were still often magnificent, rating among the best and most influential recordings of early rock & roll. Elvis’ (and Colonel Parker’s) aspirations were too big to be limited to records and live appearances. By late 1956, his first Hollywood movie, Love Me Tender, had been released; other screen vehicles would follow in the next few years, Jailhouse Rock being the best. The hits continued unabated, several of them (“Jailhouse Rock,” “All Shook Up,” “Too Much”) excellent, and often benefiting from the efforts of top early rock songwriter Otis Blackwell, as well as the emerging team of Jerry Leiber-Mike Stoller. The Jordanaires added both pop and gospel elements with their smooth backup vocals. Yet worrisome signs were creeping in. The Dean Martin influence began rearing his head in smoky, sentimental ballads such as “Loving You”; the vocal swoops became more exaggerated and stereotypical, although the overall quality of his output remained high. And although Moore and Black continued to back Elvis on his early RCA recordings, within a few years the musicians had gone their own ways. Presley’s recording and movie careers were interrupted by his induction into the Army in early 1958. There was enough material in the can to flood the charts throughout his two-year absence (during which he largely served in Germany). When he re-entered civilian life in 1960, his popularity, remarkably, was at just as high a level as when he left. One couldn’t, unfortunately, say the same for the quality of his music, which was not just becoming more sedate, but was starting to either repeat itself, or opt for operatic ballads that didn’t have a whole lot to do with rock. Elvis’ rebellious, wild image had been tamed to a large degree as well, as he and Parker began designing a career built around Hollywood films. Shortly after leaving the Army, in fact, Presley gave up live performing altogether for nearly a decade to concentrate on movie-making. The films, in turn, would serve as vehicles to both promote his records and to generate maximum revenue with minimal effort. For the rest of the ’60s, Presley ground out two or three movies a year that, while mostly profitable, had little going for them in the way of story, acting, or social value. While there were some quality efforts on Presley’s early-’60s albums, his discography was soon dominated by forgettable soundtracks, mostly featuring material that was dispensable or downright ridiculous. In time he became largely disinterested in devoting much time to his craft in the studio. The soundtrack LPs themselves were sometimes filled out with outtakes that had been in the can for years (and these, sadly, were often the highlights of the albums). There were some good singles in the early ’60s, like “Return to Sender”; once in a while there was even a flash of superb, tough rock, like “Little Sister” or “(Marie’s the Name) His Latest Flame.” But by 1963 or so there was little to get excited about, although he continued to sell in large quantities. The era spanning, roughly, 1962-1967 has generated a school of Elvis apologists, eager to wrestle any kernel of quality that emerged from his recordings during this period. They also point out that Presley was assigned poor material, and assert that Colonel Parker was largely responsible for Presley’s emasculation. True to a point, but on the other hand it could be claimed, with some validity, that Presley himself was doing little to rouse himself from his artistic stupor, letting Parker destroy his artistic credibility without much apparent protest, and holing up in his large mansion with a retinue of yes-men that protected their benefactor from much day-to-day contact with a fast-changing world. The Beatles, all big Elvis fans, displaced Presley as the biggest rock act in the world in 1964. What’s more, they did so by writing their own material and playing their own instruments; something Elvis had never been capable of, or particularly aspired to. They, and the British and American groups the Beatles influenced, were not shy about expressing their opinions, experimenting musically, and taking the reins of their artistic direction into their own hands. The net effect was to make Elvis Presley, still churning out movies in Hollywood as psychedelia and soul music became the rage, seem irrelevant, even as he managed to squeeze out an obscure Dylan cover (“Tomorrow Is a Long Time”) on a 1966 soundtrack album. By 1967 and 1968, there were slight stirrings of an artistic reawakening by Elvis. Singles like “Guitar Man,” “Big Boss Man,” and “U.S. Male,” though hardly classics, were at least genuine rock & roll that sounded better than much of what he’d been turning out for years. A 1968 television special gave Presley the opportunity he needed to reinvent himself as an all-out leather-coated rocker, still capable of magnetizing an audience, and eager to revisit his blues and country roots. The 1968 album Elvis in Memphis was the first LP in nearly a decade in which Presley seemed cognizant of current trends, as he updated his sounds with contemporary compositions and touches of soul to create some reasonably gutsy late-’60s pop/rock. This material, and 1969 hits like “Suspicious Minds” and “In the Ghetto,” returned him to the top of the charts. Arguably, it’s been overrated by critics, who were so glad to have him singing rock again that they weren’t about to carp about the slickness of some of the production, or the mediocrity of some of the songwriting. But Elvis’ voice did sound good, and he returned to live performing in 1969, breaking in with weeks of shows in Las Vegas. This was followed by national tours that proved him to still be an excellent live entertainer, even if the exercises often reeked of show-biz extravaganza. (Elvis never did play outside of North America and Hawaii, possibly because Colonel Parker, it was later revealed, was an illegal alien who could have faced serious problems if he traveled abroad.) Hollywood was history, but studio and live albums were generated at a rapid pace, usually selling reasonably well, although Presley never had a Top Ten hit after 1972’s “Burning Love.” Presley’s 1970s recordings, like most of his ’60s work, are the focus of divergent critical opinion. Some declare them to be, when Elvis was on, the equal of anything he did, especially in terms of artistic diversity. It’s true that the material was pretty eclectic, running from country to blues to all-out rock to gospel (Presley periodically recorded gospel-only releases, going all the way back to 1957). At the same time, his vocal mannerisms were often stilted, and the material — though not nearly as awful as that ’60s soundtrack filler — sometimes substandard. Those who are not serious Elvis fans will usually find this late-period material to hold only a fraction of the interest of his ’50s classics. Elvis’ final years have been the subject of a cottage industry of celebrity bios, tell-alls, and gossip screeds from those who knew him well, or (more likely) purported to know him well. Those activities are really beyond the scope of a mini-bio such as this, but it’s enough to note that his behavior was becoming increasingly instable. His weight fluctuated wildly; his marriage broke up; he became dependent upon a variety of prescription drugs. Worst of all, he became isolated from the outside world except for professional purposes (he continued to tour until the end), rarely venturing outside of his Graceland mansion in Memphis. Colonel Parker’s financial decisions on behalf of his client have also come in for much criticism. On August 16, 1977, Presley was found dead in Graceland. The cause of death remains a subject of widespread speculation, although it seems likely that drugs played a part. An immediate cult (if cult is the way to describe millions of people) sprang up around his legacy, kept alive by the hundreds of thousands of visitors who make the pilgrimage to Graceland annually. Elvis memorabilia, much of it kitsch, is another industry in his own right. Dozens if not hundreds make a comfortable living by impersonating the King in live performance. And then there are all those Elvis sightings, reported in tabloids on a seemingly weekly basis. Although Presley had recorded a mammoth quantity of both released and unreleased material for RCA, the label didn’t show much interest in repackaging it with the respect due such a pioneer. Haphazard collections of outtakes and live performances were far rarer than budget reissues and countless repackagings of the big hits. In the CD age, RCA finally began to treat the catalog with some of the reverence it deserved, at long last assembling a box set containing nearly all of the 1950s recordings. Similar, although less exciting, box sets were documenting the 1960s, the 1970s, and his soundtrack recordings. And exploitative reissues of Elvis material continue to appear constantly, often baited with one or two rare outtakes or alternates to entice the completists (of which there are many). In death, as in life, Presley continues to be one of RCA’s most consistent earners. Fortunately, with a little discretion, a good Elvis library can be built with little duplication, sticking largely to the most highly recommended selections. ~ Richie Unterberger, All Music Guide

 

Saga Lónlí Blú Bojs

 

 

LÓNLÍ BLÚ BOJS SAGAN

Goðsagnahljómsveitin Hljómar sameinaðist mestu hippasveit allra tíma (Flowers) árið 1969 svo að úr varð ofurhljómsveitin Trúbrot, eins og frægt er orðið. En Trúbrot var barn síns tíma og liðaðist sundur eftir að hafa gert garðinn frægan í nokkur ár, ma. með verkinu …lifun. Þá tóku þrír af meðlimum Hljóma sig til, þeir Gunnar Þórðarson, Rúnar Júlíusson og Engilbert Jensen, og endurvöktu Hljóma. Allir höfðu þeir starfað með Trúbroti (Engilbert að vísu aðeins um stutt skeið) en Erlingur Björnsson hafði lagt gítarinn á hilluna.

Stórsöngvarinn Björgvin Halldórsson fyllti skarð hans. Þetta var árið 1974.

Nýju Hljómarnir voru stórir í sniðum og stofnuðu eigið útgáfufyrirtæki sem einfaldlega hét Hljómar. Þeir gáfu úr stóra plötu með magnaðri músík og allir textarnir voru á ensku. En þegar til kom seldist platan ekki sérlega vel – kannski vegna þess að enskukunnátta Íslendinga var ekki orðin eins almenn í þá daga og hún er í dag.

Björgvin kom þá með nýja hugmynd; að gefa út tólf laga plötu með alþýðlegri músík sem líkleg yrði til vinsælda – rokk, popp, cöntrij og svoleiðis nokk. Platan skyldi heita SÚPERKOMMMERSÍAL (með þrem M-um) og ekkert yrði gefið upp um hverjir kæmu fram á henni.

Eldri meðlimir Hljóma þurftu að melta þetta aðeins. Hvernig væri hægt að gera þannig hljómplötu öðruvísi en að fólk áttaði sig á að aðalsöngvararnir væru Björgvin Halldórsson, Engilbert Jensen og Rúnar Júlíusson? Var hugmyndin að breyta röddunum þannig í upptökum að enginn myndi þekkja þær?

Nei, nei. Ekkert svoleiðis. Hljómsveitin myndi einfaldlega breyta um nafn og heita, ja, til dæmis Ðe Lónlí Blú Bojs. Og Björgvin lagði áherslu á að ekki yrði eytt svo mikið sem krónu í að auglýsa plötuna. Fyrst yrði gefin út tveggja laga plata, til að kanna jarðveginn, og síðan kæmi tólf laga platan út. Ja, það mátti reyna þetta.

Um þetta leyti var aðeins til ein íslensk útvarpsstöð og á henni var spilað allt efni sem var gefið út hér á landi. Fyrir jólin 1974 var því gefin út tveggja laga plata með lögum sem hétu Diggi liggi ló og Kurrjóðaglyðra. Lagið Diggi liggi ló (sem Björgvin syngur) varð strax óhemju vinsælt og þar með hafði hljómsveitin Ðe Lónlí Blú Bojs skotist uppá íslenska stjörnuhimininn.

Síðla vetrar árið 1975 kom stóra platan út. Horfið hafði verið frá því að kalla hana SÚPERKOMMERSÍAL en í staðinn fékk hún nafnið Stuð Stuð Stuð eftir einu laganna. Platan varð enn vinsælli en litla platan, enda voru á henni lög sem voru spiluð endalaust í útvarpinu, ss. Heim í Búðardal (sem Engilbert Jensen syngur) og Það blanda allir landa upp til Stranda (sungið af Björgvin Halldórssyni). Reyndar var Búðardalslagið á lista yfir tíu vinsælustu lög landsins í heilar 84 vikur, en þvílíkt og annað eins hefur aldrei gerst hér á landi, hvorki fyrr né síðar. Ekki spillti fyrir að menn hnakkrifust um textann í hverjum útvarpsþættinum á fætur öðrum. Hvernig datt textahöfundinum í hug að ríma partí á móti margt í? Voru það ekki einhverskonar áherslubrengl? Ekki aldeilis. Áherslan er alltaf á fyrsta atkvæðinu í íslenskum orðum (þótt orðið partí sé nú kannski ekki íslenskt) og íslenskar forsetningar eru áherslulausar – nema kannski sumsstaðar á Vestfjörðum. Það er því áhersla á atviksorðinu margt (sem hljómar eins og mart í talmáli), þannig að partí og martí ríma algerlega. En hvað þá með þátt langömmunnar í textanum? Syngur söngvarinn um langömmu heitina eða langömmu heillina? Það vafaatriði verður að skrifast á mig (textahöfundinn). Ég hafði samið textann í snatri; handskrfifað hann eitt kvöld þegar ég var að verða of seinn í bíó, og stafurinn t, í heitinni, leit víst út svipað og l vegna þess að mér hafði láðst að strika þvert yfir hann, enda lítur óstrikað t út eins og l í handskrifuðum texta.

Og hverjir voru svo í þessari hljómsveit? Raddirnar hljómuðu kunnuglega en fólk kom þeim ekki almennilega fyrir sig. Reyndar hafði ég skrifað hugleiðingar aftan á plötuumslagið (Stuð Stuð Stuð) þar sem ég skáldaði upp nöfnin á hljómsveitarmeðlimunum – og ekki bætti úr skák að ritstjóri Vikunnar, Margrét Halldórsdóttir, kveikti á gríninu og bað mig að taka viðtal við strákana. Ég gerði það og teiknaði mynd af þeim (upp úr mér) á forsíðuna.

Annars var árið 1975 ár leynihljómsveitanna, því sama ár kom út fyrsta stóra plata Stuðmanna. Enginn vissi heldur hverjir voru í þeirri hljómsveit þá, vegna þess að þeir komu alltaf fram grímuklæddir til að byrja með. Einn maður söng þó í báðum leynisveitunum; Björgvin Halldórsson söng lagið Tætum og tryllum inn á Stuðmannaplötuna.

Platan með Lónlí Blú Bojs varð svo vinsæl að seinna, sama ár, var gefin út önnur stór plata; Hinn gullni meðalvegur. Að gefa út tvær stórar plötur hér á landi sama árið hafði aldrei gerst áður – en seinni platan sló líka í gegn. Það lá því beint við að gefa út þriðju breiðskífuna næsta ár. Hún var kölluð  Á ferð, enda var henni fylgt úr hlaði með vel heppnaðri hringferð kring um landið. Þórir Baldursson var þá kominn í hljómsveitina og spilaði m.a. á hljómborð. Afgangurinn af velgengnisögu Lónlí Blú Bojs er lýðum ljós – eða eins sagt er í engilsaxnesku orðtaki: The rest is history.

 

Þorsteinn Eggertsson

 

Glæsilegir jólatónleikar Björgvins

 

TÓNLIST – Laugardalshöllin 8. desember

 

Góðir jólagestir

 

Jólagestir Björgvins Halldórssonar 

Jólagestir „Umgjörðin var sem fyrr sagði glæsileg, tónlistarflutningurinn óaðfinnanlegur, og dagskráin rann svo fumlaust áfram að tveir tímar liðu hjá eins og hendi væri veifað.“

[ Smelltu til að sjá stærri mynd ]

JÓLAGESTIR Björgvins Halldórssonar eru einhverjir allra veglegustu tónleikar sem undirritaður hefur séð.

 

JÓLAGESTIR Björgvins Halldórssonar eru einhverjir allra veglegustu tónleikar sem undirritaður hefur séð. Utan við inngang Laugardalshallarinnar lýstu tveir ljóskastarar til himins eins og við verðlaunaafhendingar í kvikmyndaheiminum og þegar tónleikarnir hófust greip jólaleg og smekkleg sviðsmyndin strax athyglina. Þar mátti sjá stjörnubjartan himin, snævi þakin fjöll og fagurlega skreytt grenitré, allt lýst upp í heitum og köldum litum til skiptis. Tónlistarflutninginn hafa síðan hátt í hundrað manns annast – einir þrír kórar (brot úr Gospelkór Reykjavíkur, Karlakórnum Fóstbræðrum og skólakór Kársnesskóla), strengjasveit skipuð hljóðfæraleikum úr Sinfóníunni, hrynsveit með þremur gítarleikurum, þrem hljómborðsleikurum (orgel, píanó og hljóðgervlar), bassaleikara, trommara og harmónikkuleikara sem léði útsetningunum oft skemmtilegan hljóm. Þá eru ótaldir allir söngvararnir sem fram komu auk Björgvins sjálfs.

Metnaðurinn var því gríðarlegur og fagmannlega að öllu staðið – umgjörðin var sem fyrr sagði glæsileg, tónlistarflutningurinn óaðfinnanlegur, og dagskráin rann svo fumlaust áfram að tveir tímar liðu hjá eins og hendi væri veifað. Hljómur var góður – hvert hljóðfæri skilaði sér og meira að segja smáatriði eins og notkun á víðómi léði tónleikunum skemmtilega prófessjonal blæ. Þetta var svolítið eins og að vera kominn til útlanda; það var virkilega eins og tónleikahaldarar hefðu ekki bara gefið sér að allt myndi reddast tíu mínútur í, eins og maður fær stundum á tilfinninguna.

Söngvararnir og lögin voru hins vegar í aðalhlutverki og því eðlilegast að gefa þeim sem mestan gaum. Lögin voru fengin af samnefndum jólaplötum Björgvins sem hafa komið út reglulega síðastliðin tuttugu ár, en sú fjórða –Jólagestir 4 – kom út fyrir örfáum vikum. Þessar plötur Björgvins eru nokkuð merkilegar fyrir þær sakir að þær hafa getið af sér ógrynnin öll af lögum sem hafa náð að smjúga inn í þjóðarsálina og taka sér þar bólfestu sem jólalög. Framlag Björgvins til „jólalagaflota Íslendinga“ er því ómetanlegt eins og Logi Bergmann nefndi í upphafi tónleikanna. Mörg þessara laga eru ítölsk og voru hljóðrituð á níunda áratugnum og þau hafa elst misvel. Raunar má gróflega skipta lögunum og útsetningum Jólagestanna í tvennt, þ.e. annars vegar lög sem vinna með jólalagahefð fimmta og sjötta áratugarins – djassaðri lög og útsetningar sem sækja í Bing Crosby, Nat King Cole og allt það; og hins vegar lög sem sækja í níunda áratuginn og gætu hæglega átt heima í Evróvisjónkeppninni. Þau fyrrnefndu eru nær undantekningalaust mjög skemmtileg, en hin er erfiðara að fást við. Þau þekktari komust af á kunnugleikanum – hér á ég við lög eins og „Þú komst með jólin til mín,“„Ég hlakka svo til“ og „Svona eru jólin“ sem var gaman að heyra vel flutt því þau kveikja einhvern jólaneista í manni. Minna þekktari lögin þurftu að líða fyrir úreltar útsetningarnar og væmni – lög eins og „Mín bernskunnar jól“ og „Friðarjól.“ Raunar var oft dansað á mörkum væmni og einlægni á tónleikunum þó blessunarlega hafi fæti mun oftar verið drepið niður réttum megin línunnar.

Jólagestirnir komu áhorfendum í jólaskap, því er ekki að neita, en ég verð þó að viðurkenna að ég saknaði að heyra einhver hinna hátíðlegri laga – „Heims um ból,“ „Ó helga nótt,“ eða „Hin fyrstu jól.“ Þannig hefði jólaskapið verið brennimerkt á enni viðstaddra langt fram yfir þrettándann.

Björgvin Halldórsson er sem allir vita afbragðsgóður söngvari og röddin sem hefur dýpkað með árunum er einhver skemmtilegasta söngrödd sem Ísland á til. Flestir þeirra sem Björgvin fékk sér til aðstoðar stóðu sig einnig með prýði. Nafni hans Franz Gíslason, var áberandi óöruggastur söngvaranna og átti bæði í erfiðleikum með að slíta sig frá textablaði og bar fingurinn stanslaust að eyranu í von um að heyra betur í sjálfum sér. Hins vegar ber sérstaklega að hrósa Bjarna Ara, Stefáni Hilmarssyni og bráðskemmtilegum dúett Friðriks Ómars og Ernu Hrannar, en þau tóku lagið „Þú og ég“ (sem flestir þekkja eflaust af þessu textabroti: „Jólagjöfin mín í ár / ekki metin er til fjár / … / Jólagjöfin er ég sjálf“). Þá var Ragnar Bjarnason ótrúlega skemmtilegur og það er með ólíkindum hversu hress sá náungi er á áttræðisaldri.

Eftir stendur að Jólagestir Björgvins voru á laugardagskvöldið mjög vandaðir tónleikar og verði þeir haldnir árlega héðan af sem ýjað var að í fréttatilkynningu má reikna með að tónleikarnir verði fastur liður í jólaundirbúningi fjölda íslenskra fjölskyldna. Verði lagavalið slípað ögn til kemur brátt að því að ég verði einnig í þeim hópi.

Atli Bollason

Elvis Presley

Til hamingju með daginn Elvis
“Sumir stappa niður fætinum, aðrir smella fingrum og enn aðrir hreyfa sig til og frá. Ég býst við að ég geri þetta bara allt í einu.”-Elvis Presley, 1956, um hreyfingar sínar á sviði.
Fyrir sjötíu árum í dag, þann 8. janúar 1935, fæddi Gladys Presley tvíburasyni á heimili sínu í Tupelo Mississippi. Sá fyrsti fæddist andvana en hinn spriklandi og í fullu fjöri. Gladys og maður hennar Vernon Presley höfðu ekki hugmynd um að þarna væri kominn einn áhrifamesti tónlistarmaður heims þó langt væri leitað. Sonurinn var nefndur Elvis Aaron Presley.
Fyrsti gítarinn
Elvis ólst upp í mikilli fátækt. Tónlistin var stór hluti af uppeldi hans og þá sérstaklega kirkjutónlist. Auk hennar ólst hann upp við blús svartra götuspilara sem höfðu mikil áhrif á hann. Hann var aðeins 12 ára þegar honum áskotnaðist sinn fyrsti gítar. Hann hafði þó óskað sér reiðhjóls en foreldrar hans höfðu ekki efni á slíkum lúxus.
Fjölskyldan flutti til Memphis og unglingurinn Elvis varð fljótt þekktur fyrir söng sinn og gítarspil. Að sumri til, aðeins átján ára, læddist hann feiminn inn í stúdíó í Memphis, heimili Sun-plötufyrirtækisins og tók upp prufu af lögunum “My Happiness” og “That´s When Your Heartaches Begin.” Plötuna gaf hann móður sinni í afmælisgjöf. Starfsmaður stúdíósins veitti þessum unga hæfileikamanni athygli og stakk upp á því við yfirmann sinn, Sam Phillips, að fá hann til þess að taka upp fleiri lög.
Heitasta stjarnan
Fyrsta lagið sem Elvis tók upp var lagið “That´s All Right” eftir Arthur Crudup. Árið 1955 tók Colonel Tom Parker að sér umboðsstarf fyrir Elvis og þá fóru hlutirnir að gerast fyrir alvöru fyrir þennan unga sjarmör. Hálfu ári síðar skrifaði hann undir samning hjá RCA plötuútgáfunni. Elvis var nú orðinn heitasta stjarnan í tónlistarbransanum. Meðal fyrstu laga sem hann tók upp fyrir RCA var lagið “Heartbreak Hotel” og Elvis heillaði alla upp úr skónum með blúsuðum söng og gífurlegri útgeislun. Lagið fór beint á topp Billboard listans, seldist í yfir milljón eintökum og færði honum sína fyrstu gullplötu. Í mars árið 1956 var fyrsta platan gefin út og nefndist einfaldlega Elvis Presley. Hún fór að sjálfsögðu líka beint á toppinn og var fljót að ná gullsölu.
Elvis sigrar heiminn
Þó svo að það virðist skrítið núna var Elvis mjög umdeildur fyrir sviðsframkomu sem mörgum þótti allt of gróf og móðgandi. Hann hafði sérstakar hreyfingar sem höfðu ekki sést áður og hristi sig og skók með tónlistinni. Eftir að hafa komið fram nokkrum sinnum í sjónvarpi var gripið til þess ráðs í þætti Ed Sullivan að sýna Elvis aðeins frá mitti og upp. Söngvarinn greip þá einfaldlega til þess ráðs að dansa meira með höndunum og efri hluta líkamans.
Í ágúst 1956 hófust upptökur á fyrstu mynd Elvis, Love Me Tender. Að sjálfsögðu sló myndin í gegn og gagnrýnendur voru jafnvel ekkert svo óhrifnir af frammistöðu Elvis sem leikara. Á þessum tíma var varningur með nafni Elvis og myndum af honum gríðarstór hluti af þessu heljarinnar fyrirbæri sem hann var orðinn. Hattar, bolir, strigaskór, skyrtur, blússur, belti, töskur, veski, armbönd, hálsmen, hanskar, styttur, varalitir, rakspírar og fleira voru meðal þeirra vara sem framleiddar voru með hans nafni. Enn þann dag í dag heldur markaðssetning á þessum vörum áfram því eftirspurnin hættir aldrei. Árið 1956 var því árið sem Elvis kom sá og sigraði og breytti heiminum til frambúðar.
Sendur í herinn
Graceland býlið keypti Elvis árið 1957 fyrir sig og fjölskyldu sína. Húsið er heimsfrægt í dag og í því er staðsett safn þar sem túristar og aðdáendur geta upplifað hinn sanna anda Elviss. Einnig er húsið þar sem goðið fæddist, í Tupelo Mississippi, opið fyrir gestum.
Líf söngvarans breyttist þegar hann var kallaður í herinn þann 24. mars 1958. Í ágúst gerðist svo sá sorglegi atburður að móðir Elvis dó. Elvis var svo fluttur til Þýskalands þar sem hann kynntist tilvonandi eiginkonu sinni, Priscillu Beaulieu. Elvis var tvö ár í hernum og fékk sömu meðferð og hver annar hermaður. Hann óttaðist þó að þegar hann kæmi aftur myndu aðdáendur hafa gleymt honum. En hann átti enn eftir að sjá stjörnu sína skína bjartar en nokkurn tíma. Á næstu árum lék hann í ótal myndum; GI Blues, Blue Hawai, Wild In The Country, Girls Girls Girls, Follow That Dream og mörgum fleirum. Presley-bíóformúlan svokallaða virtist virka; einfalt plott, skrautlegt umhverfi, nóg af Elvis-lögum og fullt af sætum stelpum.
Djammaði með Bítlunum
Árið 1964 fór að heyrast meira frá Bretlandi í tónlistarbransanum þegar Bítlaæðið byrjaði. Elvis var þá orðinn þreyttur á lífinu, tónlistinni og endalausum kvikmyndaleik. Í ágúst 1965 kíktu Bítlarnir í heimsókn til Presleys í nokkra klukkutíma þar sem þeir djömmuðu saman. Því miður hugkvæmdist engum að taka djammið upp með einhverjum hætti.
Ferill Elvis fór nú versnandi og myndunum hans gekk sífellt verr. Priscilla og Elvis giftust árið 1967 og eignuðust einkadóttur sína, Lisu Marie árið 1968. Hjónaband þeirra varð þó ekki langlíft og þau skildu árið 1973.
Í júní 1968 kom Elvis fram í sjónvarpi í þættinum The ´68 Comeback og var þátturinn tileinkaður honum. Þarna var hann löngu orðinn þreyttur á kvikmyndunum og hafði lítið sést utan þeirra. Hann kom því ferskur inn í senuna og 33 ára að aldri var hann betri en nokkru sinni fyrr. Náttúrulegir hæfileikar hans, útgeislun og sjarmi hafði ekki farið neitt og áhorfendur trylltust. Í lok þáttarins kom Elvis fram í hvítum jakkafötum og söng nýtt lag; hið gífurlega fallega If I Can dream. Kröftugur söngurinn og sterk nærvera hans í laginu var einn af hápunktum söngferils Elvis. Mörgum árum seinna minntist rithöfundurinn Greil Marcus þáttarins á eftirfarandi hátt: “Þetta var flottasti tónlistaratburður í lífi Elvis Presley. Ef einhvern tíma var flutt tónlist sem blæðir úr þá var það þarna.”
Síðustu tónleikar kóngsins
Á næstu árum kláraði hann kvikmyndasamning sinn og gat snúið sér að tónlistinni af öllu hjarta. Elvis fór í heljarinnar tónleikaferðalag til Las Vegas árið 1969 og sló í gegn enn einu sinni. Þarna klæddist Elvis fyrst galla sem minnti helst á karatebúning og var hannaður af Bill Belew. Sú var byrjunin á hinum fræga Elvis-galla sem eftir að leið á varð sífellt skrautlegri. Árið 1970 gaf hann út mörg sinna bestu laga og má þar helst nefna In The Ghetto, Suspicious Minds, Don´t Cry Daddy og Kentucky Rain. Á árunum 1970-1973 fór Elvis sigurför um heiminn og söng á ótal tónleikum. Hann toppaði aðsóknarmet hvað eftir annað og var aftur orðin skærasta stjarnan.
Á seinni hluta ársins 1973 var Elvis sendur á spítala vegna lungnabólgu, ristilvandamáls og lifrarbólgu. Hann hafði barist við heilsuvandamál í nokkurn tíma einnig vegna þeirrar staðreyndar að hann virtist vera háður lyfseðilsskyldum lyfjum. Einnig átti söngvarinn í vandræðum með þyngdina. Á síðustu árum ævinnar var Elvis duglegur að syngja á tónleikum en heilsu hans fór hratt versnandi. Þann 26. júní 1977 kom hann fram á sínum síðustu tónleikum. Á vídeóupptöku frá tónleikunum sést hversu illa hann var haldinn en hve gífurlega sterk og falleg rödd hans var enn. Þann 16. ágúst 1977 lést Elvis úr hjartagalla. Sorgarfréttin barst um heiminn á nokkrum klukkutímum.

Bandaríska flaggið

Björgvin Halldórsson, söngvari og Elvis-aðdáandi

“Elvis er bandaríska flaggið! Þegar hann sló í gegn árið 1956 þá var ég fimm ára og hann hefur haft mikil áhrif á mig eins og alla. Elvis gat sungið allt og það sem kitlaði eyrun á fólki var sú staðreynd að Elvis söng frá hjartanu. Ég gæti ekki valið eitt einasta lag sem er í uppáhaldi hjá mér. Hann tók upp svo gríðarlegt magn af lögum og auðvitað eru mörg sem falla í skuggann. En ef ég ætti að velja eitt lag þá væru svona um þrjátíu lög sem væru hæst á stallinum.”
Björgvin Halldórsson er annálaður Elvis-aðdáandi og hefur safnað að sér nánast öllu sem kóngurinn hefur gefið út. “Ég á mikið af skemmtilegum útgáfum sem eru gefnar út í fáum eintökum. Ég á þó enn eftir að fara til Graceland. Sú pílagrímsferð er eftir og hún verður sennilega farin á þessu ári eða því næsta.”
Aðspurður hvaða Elvis-tímabil hann kunni best að meta segir hann: “Ég er ofsalega hrifinn af rokktímabilinu áður en hann fór í herinn. Lennon sagði að rokkið hefði dáið þegar Elvis fór í herinn og ég upplifði það svolítið þannig. Ég var ekki mikið hrifinn af bíómyndatímabilinu þó svo að fyrstu myndirnar hafi verið góðar, eins og Love Me Tender, King Creole og Jailhouse Rock. Þetta varð svo að allt of mikilli fjöldaframleiðslu þar sem þeir fóru yfir eina helgi og gerðu eitt stykki bíómynd. Svo var ég reyndar gríðarlega hrifinn af Las Vegas-tímabilinu. Meira að segja hafði ég mjög gaman að honum þegar hann var orðinn gamall og veikur því röddin var sjaldan fallegri en einmitt þá.”
Björgvin segir Elvis hafa lengi vel látið sig dreyma um að fara í tónleikaferðalag um Evrópu. “Hann fór aldrei út fyrir Ameríku í tónleikaferðalag, hann fór aðeins í tónleikaferðalag til Hawai og þá er það komið. Það eru margar sögur uppi um ástæður þess að úr Evrópuferð varð aldrei. Ein sagan segir að Colonel Parker, umboðsmaðurinn, hafi verið ólöglegur innflytjandi. Hann var víst ekki hrifinn af því að Elvis færi til Evrópu og dró úr honum vindinn. Ástæðan var auðvitað sú að Parker hefði aldrei komist aftur inn í landið! “
Björgvin minnist á þá staðreynd við blaðamann að kóngurinn hafi átt tvíbura sem lést í fæðingu. “Ímyndaðu þér! Ímyndaðu þér að hafa tvo Elvisa! Hann var snillingur og ekkert annað. Æðislegur söngvari, ofsalega músíkalskur, fjallmyndarlegur, hann hafði það allt! Hann var engum líkur. Þeir brutu mótið eftir að þeir gerðu Elvis. Hann er náttúrlega bara kóngurinn!”

Hallarkviða Björgvins – Dómar Páls Baldvins á Fréttablaðinu

Fréttablaðið, 07. des. 2006 11:30

Hallarkviða Björgvins Halldórs„Björgvin er náttúrulega bara orðinn Haukur,” sagði vinurinn.Mér þótti það ekki svo slæm samlíking. Haukur var jú ótrúlega iðinn og duglegur skemmtikraftur, undra næmur textaflytjandi, mikill músikkant með sýn fram og tilbaka í poppi ævidaga sinna. Það var þá ekki leiðum að líkjast ,hugsaði ég. Hvað fólst í samlíkingunni annað og meira en þetta?Haukur þurfti ekki að smíða sér ímynd hjá þjóðinni, þó yngsta kynslóðin sem saug í sig tónlist hans frá bernsku, fattaði ekki fyrr en of seint hvað í hann var spunnið. Eins og var um Ellý. Hversu margir vildu nú hafa heyrt hana síðustu æviárin áður en hún veiktist.Björgvin hefur á síðustu tveimur vertíðum ráðist í að endurnýja katalókinn sinn með umpökkun: nú með þessum tveggja diska sem ber öll merki meistarans: þessari út í fingurgóma kröfu um að allt skuli vera fyrsta flokks, fágað, prófessjónal, markið sett eins hátt og sést og næst.Rödd hans bæði líklega skaða tæki hann að syngja hart rokk eins og hann gerði á sínum fyrstu árum, blúsaður Björgvin væri ákjósanlegur klaki í sæta blöndu með góðum og löngum eftirkeim. Margt gæti hann enn gert. Ef hann vildi. Það er ekki spurning.Margir hafa lýst því svo að tónleikarnir í september sem þessar upptökur eru frá hafi verið fullir af tilfinningasemi. Nánast skil kynslóð sem kastaði sér út í flaum og greip stöku sinnum í arminn á Björgvin til að styðja sig í dansi lífsins, hægum og hröðum. Það sem diskarnir tveir sem nú koma út geyma í hljóði og mynd aðeins örlítið brot af safninu hans. Og allt þetta ber vitni um endalausa iðjusemi, sjálfsköpuð verkefni.Hann hefur líka kassað á þessar vinsældir: Þó líði ár og öld gekk í þrjú ár á Broadway og samnefndur úrvalsdiskur seldist í tonnum. Nína og Geiri drógu að sér 25 þúsund gesti í fyrravetur. Enda maðurinn showman af dillandi sannfæringu.Þetta sést mæta vel á sinfóníuprojectinu. Hann dregur saman nýtt band, ræður Sinfó, kallar á vini sína í Fóstbræðrum, lætur rigga upp velgræjuðum tónleikum í stóru húsi og selur öll sætin, lætur hljóðrita allt dæmið og kvikmynda og gefur út með glæsibrag.Söngbókin var sett saman af nokkrum velvöldum lögum eftir hann sjálfan, nokkrum klassískum söngperlum, lögum eftir samferðamenn, cover-versjónum sem hann syngur með krökkunum sínum. Lunginn af efninu er útsettur af Þóri Baldurssyni, stöku lag líkti eftir eldri útgáfum í útsetningum. Og það eru útsetningarnar sem hlustandi hnýtur fyrst um.Fyrst af öllu það sem heppnast best, þar sem útsetjarinn fellir saman af lipurð strengi og rokkband: það er syrpan með rokklögunum, coverin með krökkunum: þessi hluti er sér á parti: grunnbandið er í fyrirrúmi og sinfónían notuð til að byggja undir rythmann. Það er annar andi í þessu efni en hinu. Þá er það að taka fram að sama prógrammið (utan forleiks) er tvítekið – bara hljóð á fyrri disknum en svo hljóð og mynd á hinum.Þegar flett er á mynddiskinn sést líka hvað gerist. Honum líður einfaldlega betur í þessu efni. Það er honum auðveldara í söng, en t.d. Ég bið að heilsa. Þarna bregður hann líka á leik á sviði, það losast um, alvarleikinn er ekki í fyrirrúmi. Hann er að leika sér með okkur öllum.Nú svo eru þarna nokkrir feikilega fallega samhæfðir ópusar: Ég er að tala um þig er fallega unnið, sífrandi hammond undir stilltum strengjum. Að ekki sé talað um topp kvöldsins sem er það erfiða lag Vetrarsól sem hann syngur með öllum líkamanum á hæstu tónum og fullum styrk. Og athugið: eftir langt kvöld með vogandi prógram, stóra ábyrgð, fullt hús af ófullu fólki – en þá sést líka vel hvað hann er glæsilegur söngvari.Hvað tekst svo miður? Samhæfing hljómsveitar, karlakórs og rokkbands er erfið og þau lög fara verst í eyrum manns: textar eru hátimbraðir, sinfónían og stór kór heimta ansi skýra orkestrasjón og flóknari verk en einföld sönglög. Það er áhrifamikið að sjá allan fjöldann á sviðinu en smávaxnar laglínur bera ekki þungann.Það þarf varla að taka fram að textaflutningur er fyrsta flokks, þar sem söngvarinn vogar að leika sér að línum gerir hann það ævinlega smekklega, alltaf skýr á markinu, veit hvað hann er að gera.Mér þykir við vera fullsæmd af Björgvin Halldórssyni. Hann þarf ekki að skreyta sig með einhverju hallærislegu kóngsnafn og rembast látlaust í athyglissýki eins og sumir. Hann þarf ekki að látast, gerir eins vel og hann getur, eins og hann segir raunar á tónleikunum. Það er við hæfi að eini listamaðurinn sem hann talaði um fjarstaddan þetta kvöld var Haukur Morthens.Örfá orð um kvikmyndina af tónleikunum: það bjargast, viðar tökur af öllu húsinu eru misráðnar, eins tökur af áhorfendum. Það þyrfti að lyfta salnum með ljósum til að það borgaði sig. það er flýtir víða á framgöngu í klippum hjá Þór Freyssyni stjórnanda og á nokkrum stöðum missir hann af hápunktum laga í einhverjum klippum eða kranaskotum. Þegar gott stöff er á sviðinu þá þarf ekki að nota sömu trixin og notuð eru í Idolinu: þar eru allt gert til að klæða af getuleysi þátttakenda – þarna var pró fólk á sviðinu.Heimildaparturinn sem fylgir er snautlegur: skotið með einni vél, lítið klippt og áherslulaus en bregða samt upp allt öðrum manni í vinnufötum en hinum í sviðsgallanum – lausari í fasi, frjálsan í ákafa sínum að ná tökum á stóru verkefni. Sem hann gerir á endanum. Með glæsibrag.Páll Baldvin Baldvinsson

Brimkló á www.tonlist.is

Hægt er að nálgast alla tónlistina frá Hljómsveitinni Brimkló á slóðinni
www.tonlist.is og www.tonlist.com
Einnig er Brimkló á http://www.myspace.com/brimkloband

You can get all the music from the Brimkló band at www.tonlist.is and www.tonlist.com
Also on http://www.myspace.com/brimkloband

HAPPY NEW YEAR 2007

BRIMKLO BANDIÐ ÓSKAR ÖLLUM LANDSMÖNNUM NÆR OG FJÆR HUGHEILAR NÝÁRSÓSKIR Á KOMANDI ÁRI, OG VONAST TIL AÐ SJÁ SEM FLESTA Á TÓNLEIKUM Á NÝJU ÁRI

Brimkló plötudómar /http://smasogur.blogspot.com/

Monday, November 15, 2004

TÓNLIST – Íslenskar plötur

Í góðum gír
Brimkló – Smásögur

Brimkló er hér þeir Björgvin Halldórsson (söngur, gítar, munnharpa), Arnar
Sigurbjörnsson (gítar, söngur), Ragnar Sigurjónsson (trommur), Haraldur
Þorsteinsson (bassi), Magnús Einarsson (mandólín, gítar), Þórir Baldursson
(hljómborð) og Guðmundur…

Brimkló er hér þeir Björgvin Halldórsson (söngur, gítar, munnharpa), Arnar
Sigurbjörnsson (gítar, söngur), Ragnar Sigurjónsson (trommur), Haraldur
Þorsteinsson (bassi), Magnús Einarsson (mandólín, gítar), Þórir Baldursson
(hljómborð) og Guðmundur Benediktsson (gítar, söngur). Einnig koma við sögu
Matthías Stefánsson (fiðla), B.J. Cole (stál- og kjöltugítar), Kristinn
Sigmarsson (stálgítar), Magnús Kjartansson (píanó), Guðmundur Pétursson
(fetilgítar), Sigfús Óttarsson (trommur) og Einar Scheving (trommur).
Upptökumaður var Hafþór Karlsson. Hafþór og Gunnar Smári Helgason
hljóðblönduðu. Björgvin Halldórsson stýrði upptökum.

ÉG upplifði Brimkló ekki á sínum tíma en var kennt að hún væri táknmynd
alls þess sem væri slæmt í tónlist. Brimkló var miskunnarlaust stillt upp
gagnvart “framsækinni og skapandi” tónlist og fundið flest allt til
foráttu.
Kántríið, sem Brimkló hefur daðrað við frá fyrstu tíð, hefur nefnilega
lengi vel verið talin hin sanna tónlist djöfulsins. Fyrir fimmtán árum eða
svo fóru jaðarrokkarar hins vegar að taka það traustatökum (Jayhawks, Wilco
og fleiri) og hefur það breytt hugmyndum marga um kántríið í heild sinni,
ekki síst þeirra sem telja sig vera “pælara”. Nú er hið svonefnda
“alt.country” kirfilega í góðu bókinni hjá djúpþenkjandi
tónlistaráhugamönnum. Meðfram þessu hefur almennur áhugi á kántrí vaxið og
Brimkló því allt í einu á réttum stað og á réttum tíma. Björgvin og félagar
standa hér einfaldlega með pálmann í höndunum.

Sá hlær best sem síðast hlær.

En hvernig er platan svo? Hún er einfaldlega skotheld. Poppað kántrí með
einstökum, frónverskum blæ, framreitt á óaðfinnanlegan hátt og platan
flæðir þægilega áreynslulaust áfram, næstum fullkomlega. Spilamennska og
hljómur ljúfur, nákvæmlega eins og hann á að vera þegar ráðist er í þessa
tegund tónlistar. Björgvin, þessi magnaði “karakter”, heldur þessu svo öllu
saman með innblásnum söng og auðheyranlegt að hann er með hjartað í þessu.

Kántríið er hér yfir um og allt í kring, enginn “ódýr” slagari innan um
eins og Brimkló hafa gerst sekir um áður fyrr. Átta af tólf lögum eru
tökulög og eru þau smekklega valin, smíðar eftir John Prine, Merle Haggard
og Townes Van Zandt. Björgvin og félagar voru vel með á nótunum á sínum
tíma hvað kántríhræringar varðaði, tóku t.d. lag eftir Gram Parsons, föður
kántrírokksins (“In my hour of darkness”/”Í mínu rökkurhjarta”) á þeim tíma
þegar enginn vissi hver maðurinn var.

Íslensku textarnir hér eru þá margir hverjir sniðugir, eru í þessum
dramatíska smásagnastíl sem tíðkast innan hins hefðbundna kántrís. Sér í
lagi eru textarnir “Þrír litlir krossar” og “Presturinn og fanginn” vel
heppnaðir.

Þessi plata hreyfir við ansi mörgum og það er merkilegt til þess að hugsa
að Bo og Bubbi, sem eitt sinn var stillt upp sem hinum fullkomnu
tónlistarlegu andstæðum, eru farnir að kallast á yfir limgerðið, eru báðir
að vinna með amerísku hefðina hvor á sinn hátt.

Setningin “þeir hafa aldrei verið betri” á sjaldan við, er iðulega notuð
til að lýsa upplognum mikilfengleik útbrunninnar sveitar. En hér hljómar
hún kórrétt. Þessi plata ber aukinheldur með sér “skáldlegt réttlæti”.
Brimkló hlýtur hér uppreisn æru og sagnfræðileg endurskoðun er í raun
nauðsynleg.

Eða eins og segir í “Dansinum”: “…Brimkló upp’á sviði er í góðum gír, svo
gefðu séns, einn tveir og þrír”.

Arnar Eggert Thoroddsen. MBL

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!