Saga Lónlí Blú Bojs

 

 

LÓNLÍ BLÚ BOJS SAGAN

Goðsagnahljómsveitin Hljómar sameinaðist mestu hippasveit allra tíma (Flowers) árið 1969 svo að úr varð ofurhljómsveitin Trúbrot, eins og frægt er orðið. En Trúbrot var barn síns tíma og liðaðist sundur eftir að hafa gert garðinn frægan í nokkur ár, ma. með verkinu …lifun. Þá tóku þrír af meðlimum Hljóma sig til, þeir Gunnar Þórðarson, Rúnar Júlíusson og Engilbert Jensen, og endurvöktu Hljóma. Allir höfðu þeir starfað með Trúbroti (Engilbert að vísu aðeins um stutt skeið) en Erlingur Björnsson hafði lagt gítarinn á hilluna.

Stórsöngvarinn Björgvin Halldórsson fyllti skarð hans. Þetta var árið 1974.

Nýju Hljómarnir voru stórir í sniðum og stofnuðu eigið útgáfufyrirtæki sem einfaldlega hét Hljómar. Þeir gáfu úr stóra plötu með magnaðri músík og allir textarnir voru á ensku. En þegar til kom seldist platan ekki sérlega vel – kannski vegna þess að enskukunnátta Íslendinga var ekki orðin eins almenn í þá daga og hún er í dag.

Björgvin kom þá með nýja hugmynd; að gefa út tólf laga plötu með alþýðlegri músík sem líkleg yrði til vinsælda – rokk, popp, cöntrij og svoleiðis nokk. Platan skyldi heita SÚPERKOMMMERSÍAL (með þrem M-um) og ekkert yrði gefið upp um hverjir kæmu fram á henni.

Eldri meðlimir Hljóma þurftu að melta þetta aðeins. Hvernig væri hægt að gera þannig hljómplötu öðruvísi en að fólk áttaði sig á að aðalsöngvararnir væru Björgvin Halldórsson, Engilbert Jensen og Rúnar Júlíusson? Var hugmyndin að breyta röddunum þannig í upptökum að enginn myndi þekkja þær?

Nei, nei. Ekkert svoleiðis. Hljómsveitin myndi einfaldlega breyta um nafn og heita, ja, til dæmis Ðe Lónlí Blú Bojs. Og Björgvin lagði áherslu á að ekki yrði eytt svo mikið sem krónu í að auglýsa plötuna. Fyrst yrði gefin út tveggja laga plata, til að kanna jarðveginn, og síðan kæmi tólf laga platan út. Ja, það mátti reyna þetta.

Um þetta leyti var aðeins til ein íslensk útvarpsstöð og á henni var spilað allt efni sem var gefið út hér á landi. Fyrir jólin 1974 var því gefin út tveggja laga plata með lögum sem hétu Diggi liggi ló og Kurrjóðaglyðra. Lagið Diggi liggi ló (sem Björgvin syngur) varð strax óhemju vinsælt og þar með hafði hljómsveitin Ðe Lónlí Blú Bojs skotist uppá íslenska stjörnuhimininn.

Síðla vetrar árið 1975 kom stóra platan út. Horfið hafði verið frá því að kalla hana SÚPERKOMMERSÍAL en í staðinn fékk hún nafnið Stuð Stuð Stuð eftir einu laganna. Platan varð enn vinsælli en litla platan, enda voru á henni lög sem voru spiluð endalaust í útvarpinu, ss. Heim í Búðardal (sem Engilbert Jensen syngur) og Það blanda allir landa upp til Stranda (sungið af Björgvin Halldórssyni). Reyndar var Búðardalslagið á lista yfir tíu vinsælustu lög landsins í heilar 84 vikur, en þvílíkt og annað eins hefur aldrei gerst hér á landi, hvorki fyrr né síðar. Ekki spillti fyrir að menn hnakkrifust um textann í hverjum útvarpsþættinum á fætur öðrum. Hvernig datt textahöfundinum í hug að ríma partí á móti margt í? Voru það ekki einhverskonar áherslubrengl? Ekki aldeilis. Áherslan er alltaf á fyrsta atkvæðinu í íslenskum orðum (þótt orðið partí sé nú kannski ekki íslenskt) og íslenskar forsetningar eru áherslulausar – nema kannski sumsstaðar á Vestfjörðum. Það er því áhersla á atviksorðinu margt (sem hljómar eins og mart í talmáli), þannig að partí og martí ríma algerlega. En hvað þá með þátt langömmunnar í textanum? Syngur söngvarinn um langömmu heitina eða langömmu heillina? Það vafaatriði verður að skrifast á mig (textahöfundinn). Ég hafði samið textann í snatri; handskrfifað hann eitt kvöld þegar ég var að verða of seinn í bíó, og stafurinn t, í heitinni, leit víst út svipað og l vegna þess að mér hafði láðst að strika þvert yfir hann, enda lítur óstrikað t út eins og l í handskrifuðum texta.

Og hverjir voru svo í þessari hljómsveit? Raddirnar hljómuðu kunnuglega en fólk kom þeim ekki almennilega fyrir sig. Reyndar hafði ég skrifað hugleiðingar aftan á plötuumslagið (Stuð Stuð Stuð) þar sem ég skáldaði upp nöfnin á hljómsveitarmeðlimunum – og ekki bætti úr skák að ritstjóri Vikunnar, Margrét Halldórsdóttir, kveikti á gríninu og bað mig að taka viðtal við strákana. Ég gerði það og teiknaði mynd af þeim (upp úr mér) á forsíðuna.

Annars var árið 1975 ár leynihljómsveitanna, því sama ár kom út fyrsta stóra plata Stuðmanna. Enginn vissi heldur hverjir voru í þeirri hljómsveit þá, vegna þess að þeir komu alltaf fram grímuklæddir til að byrja með. Einn maður söng þó í báðum leynisveitunum; Björgvin Halldórsson söng lagið Tætum og tryllum inn á Stuðmannaplötuna.

Platan með Lónlí Blú Bojs varð svo vinsæl að seinna, sama ár, var gefin út önnur stór plata; Hinn gullni meðalvegur. Að gefa út tvær stórar plötur hér á landi sama árið hafði aldrei gerst áður – en seinni platan sló líka í gegn. Það lá því beint við að gefa út þriðju breiðskífuna næsta ár. Hún var kölluð  Á ferð, enda var henni fylgt úr hlaði með vel heppnaðri hringferð kring um landið. Þórir Baldursson var þá kominn í hljómsveitina og spilaði m.a. á hljómborð. Afgangurinn af velgengnisögu Lónlí Blú Bojs er lýðum ljós – eða eins sagt er í engilsaxnesku orðtaki: The rest is history.

 

Þorsteinn Eggertsson